अथांग

अथांग डोहासारख्या त्याच्या अस्तित्वाने 

तिला अनेकदा बेचैन करुन सोडलेलं..

तिने त्याच्या प्रतलावर  खळबळ निर्माण व्हावी 

या आशेने अनेक दगड भिरकावले..

पण केवळ क्षणीक तरंग उठावे अन नाहिसे व्हावे

 इतकेच घडले..पुन्हा डोह निर्विकार..
त्याग अथांगतेत तल्लीन होत तळाच्या दिशेने 

जाणा-या दगडांचा मग तिला हेवा वाटू लागे.

आपल्या अस्तित्वाचा दगड 

भिरकावून देता आला असता त्याच्या गूढ गहनतेत तर?

मग तिला जाणवत राही 

रुढींच्या रेताडीत रुतलेला तिचा अंश...

तो मोकळा होइल का याचा अदमास काढायच्या प्रयत्नात 

तिला जाणवला  परंपरांच्या पारंब्यांनी घातलेला विळखा

तो सुटणार नाही. .आणि तोडणे तिच्या स्वभावाला धरुन नव्हते..

ती विकल झाली पण 

त्याच क्षणी मेघांच्या गवाक्षातून निसटलेले किरण 

तिच्या चेहर्यावर विसावले. दिपलेली नजर तिने खाली वळवली 

अन शहारलीच..

तेजाने उजळेलं तिचं रुप डोहाच्या तळाशी निवांतपणे विसावलेलं..

अगदी तिला हवं तसंच... 

त्या क्षणी ती स्वतः त्या आभासाच्या  स्वाधीन करून मोकळी झाली. ..

उत्खनन

कलावंताने, 

प्रतिभेची पालवी आटून 

मोहर झडू लागलल्याची 

चाहुल लागताच

आत्मपरीक्षणाची पहार घेऊन

खणायला सुरवात करावी.

आपल्याच मुळाशी 

निबर झालेल्या यशाचे अहंगड 

नाहीतर अपयशाचे न्यूनगंड

 गुठळ्या होऊन तिथे घट्ट चिकटलेले दिसतील 

 त्याना तिथून तातडीने हूसकावणं गरजेचं आहे

वास्तवाच्या काठीने

कारण  त्यांच्या मगरमिठीतून 

मुळांची मोकळिक नाही झाली 

तर उभं झाड करपायला वेळ लागत नाही

 - गुरु ठाकुर

दरवळ

सिग्नलला त्याची गाडी  थांबली. तरीही काळ, काम, वेगाचं गणित सोडवत धावणा-या त्याच्या मनाला रोखण्याची सिद्धी सिग्नलला प्राप्त नसल्याने ते पळत राहणार हे गृहीतच... पण त्यालाही थांबायला भाग पाडतं ते गाडीच्या काचेला टेकलेलं चिमुकलं नाक...!!.
  त्यामागच्या स्वप्न साकळल्या डोळ्यातली आर्तता त्याला व्याकुळ करते. त्याने आजवर शब्दांकित केलेले कागदी दुःखांचे महामेरु आरपार चिरून टाकणारी धार असते त्या आर्ततेला...
 “उद्याच्या अंधा-या पोकळीत
 बेभान होऊन झोकून दे स्वतःला..
 उगवता सुर्य तुझा असेल”
...असलं काहीबाही लिहिणारी त्याची कणखर लेखणीही थरारते.. रखरखत्या मध्यान्ही कोरड्या कातळावर उगवलेल्या रोपट्याचा तहानला टाहो ऐकू येतो त्या थिजल्या पापण्यांत त्याला..तो भीक देण्याच्या विरोधातला पण त्या क्षणी हेलावतो
  dashboard वरली चिल्लर  उचलुन  तो काच खाली करतो..   पलिकडच्या निरागस डोळ्यात ओली चमक येते.. बाहेरच्या  रणरणाटाचा लोळ भस्सकन आत शिरतो तो चटकन ते पैसे चिमण्या तळव्यावर टेकवून काच बंद करणार  तोच..
"तीन रुपया जादा है, 15 का 3 बोला मैने.. " असं म्हणून 3 रुपये अन 3 गजरे त्याच्या हातावर टेकवून रखरखत्या वास्तवात पोळलेलं ते भाबडं भावविश्व गाड्यांच्या गर्दीत दिसेनासं होतं..
मागे उरतो मोग-याचा मंद दरवळ...!!
सिग्नल सुटतो.. पळणा-या गाडीत एसीच्या गारठ्यात पसरत  जाणा-या त्या दरवळाला बिलगून असलेल्या अनेक ओल्या आठवणींत आणखी एका आठवणीची भर पडते........
-गुरु  ठाकुर