Saturday, March 18, 2017

काटा

या देहाचा कोष भेदूनी
वाटे डोही चिरंतनाच्या 
झोकून द्यावे..
पण आत्म्याच्या खोल मुळाशी
रुतल्या पारंब्या मोहाच्या
काय करावे
गूढ कोठली काजळमाया
सांगे आता  उचला गाशा
शिणल्या थकल्या गात्रांमधूनी
वैराग्याचा वाजे ताशा
छिन्न पाउली परि ठुसठुसतो
 स्वार्थाचा हा छचोर काटा
कसे निघावे?

 - गुरु 

Monday, March 6, 2017

अथांग

अथांग डोहासारख्या त्याच्या अस्तित्वाने 
तिला अनेकदा बेचैन करुन सोडलेलं..
तिने त्याच्या प्रतलावर  खळबळ निर्माण व्हावी 
या आशेने अनेक दगड भिरकावले..
पण केवळ क्षणीक तरंग उठावे अन नाहिसे व्हावे
 इतकेच घडले..पुन्हा डोह निर्विकार..
त्याग अथांगतेत तल्लीन होत तळाच्या दिशेने 
जाणा-या दगडांचा मग तिला हेवा वाटू लागे.
आपल्या अस्तित्वाचा दगड 
भिरकावून देता आला असता त्याच्या गूढ गहनतेत तर?
मग तिला जाणवत राही 
रुढींच्या रेताडीत रुतलेला तिचा अंश...
तो मोकळा होइल का याचा अदमास काढायच्या प्रयत्नात 
तिला जाणवला  परंपरांच्या पारंब्यांनी घातलेला विळखा
तो सुटणार नाही. .आणि तोडणे तिच्या स्वभावाला धरुन नव्हते..
ती विकल झाली पण 
त्याच क्षणी मेघांच्या गवाक्षातून निसटलेले किरण 
तिच्या चेहर्यावर विसावले. दिपलेली नजर तिने खाली वळवली 
अन शहारलीच..
तेजाने उजळेलं तिचं रुप डोहाच्या तळाशी निवांतपणे विसावलेलं..
अगदी तिला हवं तसंच... 
त्या क्षणी ती स्वतः त्या आभासाच्या  स्वाधीन करून मोकळी झाली. ..

उत्खनन

कलावंताने, 
प्रतिभेची पालवी आटून 
मोहर झडू लागलल्याची 
चाहुल लागताच
आत्मपरीक्षणाची पहार घेऊन
खणायला सुरवात करावी.
आपल्याच मुळाशी 
निबर झालेल्या यशाचे अहंगड 
नाहीतर अपयशाचे न्यूनगंड
 गुठळ्या होऊन तिथे घट्ट चिकटलेले दिसतील 
 त्याना तिथून तातडीने हूसकावणं गरजेचं आहे
वास्तवाच्या काठीने
कारण  त्यांच्या मगरमिठीतून 
मुळांची मोकळिक नाही झाली 
तर उभं झाड करपायला वेळ लागत नाही
 - गुरु ठाकुर

Saturday, March 4, 2017

निवांत

पडून रहावं एखाद्या 
निर्मनुष्य किना-यावर
चांदण्या गोंदलेलं 
आभाळ पांघरुन 
सागराची गाज रिचवत
नाळ जोडावी अथांगाशी
वाळूशी सलगी करताकरता 
भिनू द्यावा तिच्यातला 
निस्वार्थ अलिप्तपणा 
आपल्याही वृत्तीत
बांधून टाकावं मनाचं टोक 
भणाणत्या वा-याच्या
पदराला अन....
पडून रहावं एखाद्या 
निर्मनुष्य किना-यावर
चांदण्या गोंदलेलं 
आभाळ पांघरुन


  • गुरु ठाकूर

गारुड

संन्यस्त विरागी होतो
रिचवून रिपूंचे रंग
जरी वसंत भवताली मी
शिशिरात आपुल्या दंग
मग कळले नाही कुठुनी
हे सूर वेणुचे आले
निजलेल्या गात्रांमधुनी
जणु गोकुळ जागे झाले
ओंजळीत अर्ध्याच्याही
मज दिसते यमुना आणि
स्पंदनात गोपगड्यांच्या
रासाचा ताल निनादे
हे तुझेच गारुड राधे
हे तुझेच गारुड राधे....
                 - गुरु ठाकूर